Hiperimmünglobulin M (HIGM) sendromu, antikorların (immünoglobulinlerin) IgM formundan IgG, IgA veya IgE formlarına geçişinin (class-switch recombination – CSR) bozulduğu, nadir görülen bir primer immün yetmezlik grubudur. Bu hastalarda serum IgM düzeyleri normal veya yüksek olabilirken, IgG, IgA ve IgE düzeyleri düşüktür.Bu durum, T ve B hücreleri arasındaki sinyalizasyonun veya B hücrelerinin içindeki genetik mekanizmaların bozulması sonucu gelişir. En sık karşılaşılan tipler şunlardır:

yazar

Hiper IgM Sendromu Tipleri ve Genetik Nedenleri

TipGenetik BozuklukKalıtım ModeliMekanizma
Tip 1CD40 Ligand (CD40L) eksikliğiX’e bağlı resesifT hücresindeki CD40L eksikliği, B hücresine sinyal iletimini bozar. En yaygın tiptir (%70).
Tip 2AID (Activation-Induced Cytidine Deaminase) eksikliğiOtozomal resesifB hücresindeki CSR ve somatik hipermutasyon mekanizmasını etkiler.
Tip 3CD40 eksikliğiOtozomal resesifB hücresi üzerindeki CD40 reseptörünün yokluğu, T-B hücre etkileşimini engeller.
Tip 4BelirlenemeyenBilinmiyorMoleküler nedeni henüz tam tanımlanmamış HIGM vakalarıdır.
Tip 5UNG (Uracil-DNA Glycosylase) eksikliğiOtozomal resesifDNA tamir mekanizmasında rol oynayan UNG enzimindeki eksiklik, CSR’yi bozar.

Temel Klinik Özellikler

  • Tekrarlayan Enfeksiyonlar: Özellikle üst ve alt solunum yollarında, Pneumocystis jirovecii gibi fırsatçı patojenlerle enfeksiyonlar sık görülür.
  • Nötropeni: Birçok tipinde görülebilen bir diğer klinik bulgudur.
  • Otoimmünite ve Malignite: IgM antikorlarının neden olduğu otoimmün hastalıklar (sitopeniler gibi) ve lenfoproliferatif hastalık gelişme riski artmıştır.
    Bu sendromun tedavisi genellikle intravenöz immünoglobulin (IVIG) replasmanı, enfeksiyon profilaksisi ve ağır vakalarda küratif bir seçenek olan kemik iliği naklini kapsamaktadır.