Epidemiyoloji
Genel popülasyonda enfektif endokardit insidansı, 100.000 kişi-yıl başına 3 ila 11 vaka arasında değişmektedir. En sık görülen altta yatan nedenler arasında doğal kalp kapak hastalığı, önceden takılmış protez kapaklar ve doğuştan kalp hastalığı yer almaktadır. Endokardit yaşlılarda ve erkeklerde daha sık görülür. Damar içi kateterlerin ve kalp ritim cihazları için kullanılan elektrotların artan kullanımı, iyatrojenik endokardit ile ilişkilidir.
Patofizyoloji
Endokardite yol açan olaylar dizisinde beş ayrı adım vardır. Birincisi, kapakçığın veya diğer kalp yapısının endokardiyal yüzeyinde hasar meydana gelir. İkincisi, hasarlı yüzeyde trombüs ve trombosit birikimi olur; bu durum bakteriyel olmayan trombotik endokardit (NBTE) olarak adlandırılır. Üçüncüsü, hastada genellikle bakteriyemi olan geçici bir kan dolaşımı enfeksiyonu gelişir. Dördüncüsü, NBTE odağında enfeksiyon yapan organizmaların birikmesi ve yapışması olur. Beşincisi, organizmalar NBTE bölgesinde büyür ve çoğalır.
- Endokard hasarı
- NBTE (Non-bacterial thrombotic endocarditis) oluşumu
- Bakteriyemi
- Mikroorganizma adezyonu
- Vejetasyon gelişimi
NBTE + bakteriyemi = endokardit
Klinik Özellikler
Endokarditin klinik belirtileri, hastalığın başlangıç hızına, altta yatan etkenin virülansına ve eşlik eden kalp hastalığına bağlıdır. Akut endokarditli hastalar genellikle enfeksiyonun erken döneminde ciddi bir hastalıkla başvururlar. Komplikasyonlar yaygındır ve emboli ve kapakçık tahribatına bağlıdır. Bu komplikasyonlar arasında beyin embolisi, intrakraniyal kanama, kalp yetmezliği, miyokard enfarktüsü ve periferik emboli yer alır.
Teşhis
Endokardit tanısının temel taşları fizik muayene, kan kültürleri ve ekokardiyografidir. Modifiye Duke sınıflandırmasının ana ve ikincil kriterlerine uyulması tanı ve sonraki tedaviyi yönlendirir. Transtorasik ekokardiyografi genellikle vejetasyonu belirlemek için yeterlidir, ancak transözofageal ekokardiyografi, Duke ana kriterlerine göre endokarditin belirlenmesi için en uygun yöntemi sağlar.******
Tedavi
Endokarditli hastada derhal ve doğru antimikrobiyal tedaviye başlanmalıdır. Genel olarak, antibiyotik tedavisi uzun bir süre boyunca yüksek dozlarda intravenöz olarak uygulanacaktır. Endokardit ameliyatının birincil amaçları, enfekte olmuş tüm dokunun çıkarılması ve hemodinamik anormalliğin düzeltilmesidir. Kalp kapağının enfeksiyonu ise onarım veya değiştirme gerektirir.
Sonuç
Endokardit ameliyatı sonrası mortalite oranları oldukça değişkendir ve hastane ölüm oranları %4 ile %30 arasında değişmektedir. Genel olarak, ameliyat mortalitesi ameliyatın aciliyetinden, eşlik eden ameliyat öncesi kalp yetmezliğinden, streptokok dışı mikroorganizmalardan ve protez kapak endokarditinden etkilenir. İlk olaydan sonraki ilk birkaç hafta içinde ameliyat yapılırsa nörolojik bozukluklar kötüleşebilir. Tüm enfekte doku çıkarılmışsa ve ameliyat sırasında aktif enfeksiyon yoksa, tekrarlayan endokardit nadirdir (%2-5).