Monro-Kellie hipotezi
ICP (intra cranial pressure), BOS hacmi, kan ve beyin dokusu ile serebral perfüzyon basıncı (CPP) arasındaki basınç-hacim ilişkisi Monro-Kellie doktrini veya hipotezi olarak bilinir.
Monro-Kellie hipotezi, kranial bölmenin elastik olmadığını ve kraniumun içindeki hacmin sabit olduğunu belirtir. Kranium ve bileşenleri (kan, BOS ve beyin dokusu) bir hacim dengesi durumu yaratır, böylece kranial bileşenlerden birinin hacmindeki herhangi bir artış, diğerinin hacmindeki bir azalma ile telafi edilmelidir. *Bu kavram yalnızca yetişkinler için geçerlidir, çünkü henüz kaynaşmamış bebeklerde fontanellerin ve açık dikiş hatlarının varlığı, boyutta ve intrakranial hacimde bir değişiklik potansiyeli olduğu anlamına gelir.
Artan hacimler için başlıca tamponlar arasında BOS ve daha az ölçüde kan hacmi bulunur. Bu tamponlar kalan intrakraniyal bileşenlerin hacmindeki artışlara yanıt verir. Örneğin, lezyon hacmindeki bir artış (örneğin, epidural hematom) BOS ve venöz kanın aşağı doğru yer değiştirmesiyle telafi edilecektir. Ek olarak, beyin dokusunun kendisinin hücre hacmi düzenlemesi yoluyla akut intrakraniyal kitle etkisi durumlarında yükselmiş ICP için ek bir tampon sağlayabileceğine dair bazı kanıtlar vardır.
Monro-Kellie hipotezi, adını Edinburgh’lu doktorlar Alexander Monro ve George Kellie’den almaktadır

Kafatası genişleme özelliği olmayan, sert ve hacmi sabit bir yapıdır. Kafa içindeki doku ve sıvıların toplam hacimleri de sabittir. Bu boşluğun beyin parankimi %80, beyin omurilik sıvısı %10 ve kan %10 unu doldurmaktadır. Kapalı sert bir yapıda olan beynin hacim ve basınç dengesi sürekli korunmaya çalışılır ki bu denge veya kural Monro-Kellie doktrini olarak bilinir. Sıvılardan herhangi birinin hacminin artması veya kafa içinde yer kaplayan bir kitlenin gelişmesi, intrakranial basınç (İKB) artışına neden olur. Normal serebral otoregülasyonu olan beyin ilk olarak bunu beyin kan akımını azaltarak, beyin omurilik sıvısı (BOS) hacmini azaltarak kompanse etmeye çalışır. Ancak ne zaman otoregülasyon mekanizmaları bozulur kitle veya ödem kompanzasyon sınırını geçerse artık kafa içi basınç artışı sendromu (KİBAS) belirginleşerek kliniği kötüleştirir ve herniasyon ortaya çıkar.
Normal kafa içi basınç yenidoğanda 0.7-1.5 mmHg, süt çocuğunda: 1.5-6 mmHg, büyük çocukta: 3-7.5 mmHg: KİBAS demek için 8 yaş üstünde: 20 mmHg, 1-8 yaşta: 18 mmHg, 1 yaş altında: 15 mmHg intrakranial basınç olmalıdır.