Giardia duodenalis , Giardia intestinalis ve Giardia lamblia olarak da bilinir, ince bağırsağı kolonize eden ve giardiasis olarak bilinen bir ishal durumuna neden olan Giardia cinsinin kamçılı parazitik protozoan mikroorganizmasıdır . Parazit, yapışkan bir disk veya vantuz ile bağırsak epiteline tutunur ve ikili fisyon yoluyla çoğalır . Giardiasis, gastrointestinal sistemin diğer kısımlarına yayılmazince bağırsağın lümenine sınırlı kalır . Mikroorganizmanın, konakçısının dışında bile hayatta kalmasını mümkün kılan ve onu belirli dezenfektanlara karşı dayanıklı hale getirebilen. Giardia trofozoitleri anaerobiktirve besinlerini bağırsak lümeninden emerler. Organizma boyanırsa , karakteristik deseni tanıdık ” gülen yüz ” sembolüne benzer.
İnsan enfeksiyonunun başlıca yolları arasında arıtılmamış içme suyunun tüketilmesi (bu parazitin bulaşmasının en yaygın yolu), yiyecek, insan dışkısıyla kirlenmiş toprak ve özellikle birçok gelişmekte olan ülkede yaygın olan bir olgu olan kanalizasyon yer alır . Doğal suların kirlenmesi, yoğun otlatmanın yapıldığı havzalarda da meydana gelir .
Giardia enfeksiyonları dünya çapında görülür. Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada’da kreşlerdeki çocuklar, yürüyüşçüler, bağışıklık sistemi zayıf yetişkinler ve aile üyeleri arasında en sık tanımlanan bağırsak parazitidir. Amerika Birleşik Devletleri’nde yılda yaklaşık 20.000 vaka bildirilmektedir.
Yaşam döngüsü
G. duodenalis, yaşam döngüsü boyunca morfolojik olarak farklı iki form alır. Replikatif form, yalnızca konakçının ince bağırsağında yaşayan, trofozoit adı verilen hareketli , armut biçimli, kamçılı bir hücredir . Trofozoitler, sonunda bağırsak epiteline yapışana kadar bağırsak mukusunda yüzerler. Yapıştırılan trofozoitler daha sonra ikili fisyonla bölünerek daha fazla trofozoit veya replikasyonsuz kist aşaması oluştururlar. Kistler ve trofozoitler konakçının kalın bağırsağından geçer ve dışkıyla atılır. Trofozoitler konakçının dışında yaşayamazken, kistler, özellikle soğuk suda, trofozoitlerden daha yavaş bir metabolik hıza sahip oldukları için aylarca konakçının dışında yaşayabilirler. Kistler, bir konakçı hayvan tarafından yutulana kadar uykuda kalırlar. Yeni bir potansiyel konakçı bu dışkıyla kirlenmiş su veya yiyecek tükettiğinde, kistler yeni konakçının gastrointestinal sistemine girer. Yeni konakçıda, çevresel koşullar kistin iki trofozoit üretmesini tetikler, bunlar daha sonra epitel hücrelere bağlanarak döngüyü yeniden başlatır.
