Sakızlı sifiliz veya geç iyi huylu sifiliz genellikle ilk enfeksiyondan 1 ila 46 yıl sonra, ortalama 15 yıl sonra ortaya çıkar. Bu evre , boyutları önemli ölçüde değişebilen yumuşak, tümör benzeri iltihap topları olan kronik sakızların oluşumuyla karakterize edilir . Bunlar genellikle cildi, kemiği ve karaciğeri etkiler, ancak her yerde ortaya çıkabilir.
Kardiyovasküler sifiliz genellikle ilk enfeksiyondan 10-30 yıl sonra ortaya çıkar. En yaygın komplikasyon , aort anevrizması oluşumuna yol açabilen sifilitik aort iltihabıdır .
Nörosifiliz, merkezi sinir sistemini ilgilendiren bir enfeksiyona işaret eder . Sifilizde merkezi sinir sisteminin tutulumu (asemptomatik veya asemptomatik) enfeksiyonun herhangi bir aşamasında meydana gelebilir. Erken dönemde, asemptomatik veya sifilitik menenjit şeklinde olabilir ; veya geç dönemde meningovasküler sifiliz şeklinde, genel parezi veya tabes dorsalis şeklinde ortaya çıkabilir .
Meningovasküler sifiliz, merkezi sinir sisteminin küçük ve orta boy atardamarlarının iltihaplanmasını içerir. İlk enfeksiyondan 1-10 yıl sonra ortaya çıkabilir. Meningovasküler sifiliz, felç, kranial sinir felci ve omurilik iltihabı ile karakterizedir . Geç semptomatik nörosifiliz, orijinal enfeksiyondan on yıllar sonra gelişebilir ve 2 türü içerir; genel parezi ve tabes dorsalis. Genel parezi, bunama, kişilik değişiklikleri, sanrılar, nöbetler, psikoz ve depresyon ile ortaya çıkar. Tabes dorsalis, yürüyüş dengesizliği, gövdede ve uzuvlarda keskin ağrılar, uzuvların bozulmuş pozisyonel duyumu ve pozitif Romberg işareti ile karakterizedir .
Hem tabes dorsalis hem de genel parezi, kişi yakındaki nesnelere odaklandığında ( akomodasyon refleksi ) daralabilen ancak parlak ışığa maruz kaldığında daralmayan ( pupil refleksi ) Argyll Robertson pupilleri ile ortaya çıkabilir.