Paracoccidioides brasiliensis, dimorfik bir mantardır ve paracoccidioidomycosis’e neden olan iki türden biridir (diğeri Paracoccidioides lutzii’dir)
Güney Amerika blastomycosis olarak da bilinen Paracoccidioidomycosis (PCM), ağız ve cilt tipi, lenfanjitik tip, çok organlı tutulum tipi (özellikle akciğerler) veya karışık tip olarak ortaya çıkabilen bir mantar enfeksiyonudur.
Lutz-Splendore-de Almeida disease olarak da bilinir
3 tipi vardır; Mucocutaneous, lymphatic ve multi-organ
Tedavisinde Itraconazole, amphotericin B, trimethoprim/sulfamethoxazole
Ağız ülserleri veya cilt lezyonları varsa, hastalığın yaygın olması muhtemeldir.
Belirti olmayabilir veya ateş, sepsis, kilo kaybı, büyük bezler veya büyük bir karaciğer ve dalak ile ortaya çıkabilir.
Paracoccidioides brasiliensis, sert bir hücre duvarı ve daha yüksek ökaryotlara çok benzeyen organelleri olan fotosentetik olmayan bir ökaryottur.
Dimorfik bir mantar olarak, 37 °C’de oval maya benzeri bir form ve oda sıcaklığında üretilen uzun bir miselyal form yetiştirme yeteneğine sahiptir.
Miselyal ve maya fazları morfolojileri, biyokimyaları ve ultrayapıları bakımından farklılık gösterir.
Maya formu büyük miktarlarda α-(1,3) bağlantılı glukan içerir.
Miselyal formun kitin içeriği maya formundan daha fazladır, ancak her iki fazın lipit içeriği karşılaştırılabilir.
Maya, yavru hücrelerin hücre yüzeyi boyunca birden fazla, rastgele pozisyonda asenkron olarak taşındığı aseksüel tomurcuklanma ile ürer. Tomurcuklar, sonunda yavru hücreye yol açan bir noktada optik yoğunluğu artan hücre duvarı katmanlarıyla başlar.
Tomurcuk genişledikten sonra, yeni doğan hücre ile ana hücre arasında bir bölünme düzlemi gelişir. Dehisans’ın ardından tomurcuk izi kaybolur.
Dokuda tomurcuklanma, histolojik kesitlerin hematoksilin ve eozin (H&E) boyaması ile görselleştirildiği gibi, hastalık lezyonunun granülomatöz merkezinin içinde meydana gelir.
Tomurcuklanmayan hücreler 5-15 μm çapındayken, birden fazla küresel tomurcuklu olanlar 10-20 μm çapında ölçer.
Elektron mikroskobunda, birden fazla tomurcuklu hücrelerin, büyük bir merkezi vakuolü çevreleyen çevresel olarak yerleştirilmiş çekirdeklere ve sitoplazmaya sahip olduğu bulunmuştur.
P. brasiliensis’in doku formunda, maya hücreleri daha ince duvarlar ve daha dar bir tomurcuk tabanı ile ilgili dimorfik mantar Blastomyces dermatitidis’inkinden daha büyüktür.
P. brasiliensis’in maya benzeri formu, çok çekirdekler, gözenekli iki katmanlı bir nükleer membran ve lifler bakımından zengin kalın bir hücre duvarı içerirken, misel fazı ince, elektron yoğun bir savış tabakaya sahip daha ince hücre duvarlarına sahiptir.
Paracoccidioides brasiliensis, lenfatik sistem boyunca yayılan ağız ve burunda mukoza zarı ülserasyonuna neden olur. Mantarın vücuda varsayımsal bir giriş portalı periodontal membrandan geçer.
Enfeksiyon yolunun inhalasyon olduğu varsayılmaktadır, ardından bulaşıcı propagül, akciğerde histolojik bölümlerde görülen bir “gemi çarkına” benzeyen ayırt edici çok kutuplu tomurcuklanan maya oluşumuna yol açar.
Hem immünolojik olarak normal hem de tehlikeye girmiş insanlar enfeksiyon riski altındadır.
Akciğerler, lenf düğümleri ve ağzın mukoza zarı en sık enfekte olmuş dokulardır.
Paracoccidioidomycosis’in patolojik özellikleri, koksidiyoidomikoz ve blastomikozda görülenlere benzer.
Bununla birlikte, ilkinde, lezyonlar önce lenfoid dokuda ortaya çıkar ve daha sonra mukoza zarlarına uzanır, lenf düğümlerinin difüzif doku nekrozuna lokalize olur. Lenfoid dokunun tipik olarak geniş tutulumu ve gastrointestinal sistem, kemik ve prostatın sınırlı oluşumu, paracoccidioidomycosis’in klinik tablosunu blastomikozdan ayırır.