Hastalığa sarıhumma virüsü neden olur ve enfekte bir sivrisinek ısırığı ile yayılır. İnsanları, diğer primatları ve çeşitli sivrisinek türlerini enfekte eder. Şehirlerde, öncelikle tropik ve subtropik bölgelerde bulunan bir sivrisinek türü olan Aedes aegypti tarafından yayılır. Virüs, Flavivirus cinsinin bir RNA virüsüdür. Hastalığı, özellikle erken evrelerde, diğer hastalıklardan ayırt etmek zor olabilir. Şüpheli bir vakayı doğrulamak için polimeraz zincir reaksiyonu ile kan örneği testi gereklidir.
Sarıhummaya karşı güvenli ve etkili bir aşı vardır ve bazı ülkeler gezginler için aşı gerektirir. Enfeksiyonu önlemeye yönelik diğer çabalar arasında, bulaştıran sivrisineklerin popülasyonunun azaltılması yer alıyor. Sarı hummanın yaygın olduğu bölgelerde, vakaların erken teşhisi ve nüfusun büyük bölümlerinin bağışıklanması salgınları önlemek için önemlidir. Bir kişi enfekte olduğunda, yönetim semptomatiktir; virüse karşı hiçbir spesifik önlem etkili değildir. Şiddetli hastalığa yakalananların yarısında ölüm meydana gelir.
2013 yılında sarı hummanın Afrika’da 130.000 ciddi enfeksiyona ve 78.000 ölüme neden olduğu tahmin ediliyordu. Yılda tahmini 200.000 sarı humma vakasının yaklaşık yüzde 90’ı Afrika’da meydana geliyor. Dünyanın hastalığın yaygın olduğu bir bölgesinde yaklaşık bir milyar insan yaşıyor. Güney Amerika ve Afrika kıtalarının tropikal bölgelerinde yaygındır, ancak Asya’da yaygın değildir. 1980’lerden bu yana sarı humma vakalarının sayısı artmaktadır. Bunun daha az insanın bağışık olmasından, şehirlerde yaşayan daha fazla insandan, insanların sık sık hareket etmesinden ve sivrisineklerin yaşam alanını artıran iklimin değişmesinden kaynaklandığına inanılıyor.
Hastalık Afrika’da ortaya çıktı ve 17. yüzyıldan itibaren Sahra altı Afrika’dan köleleştirilmiş Afrikalıların Avrupa kaçakçılığıyla Amerika’ya yayıldı. 17. yüzyıldan bu yana, hastalığın birkaç büyük salgını Amerika, Afrika ve Avrupa’da meydana gelmiştir. 18. ve 19. yüzyıllarda sarı humma en tehlikeli bulaşıcı hastalıklardan biri olarak kabul edildi; çok sayıda salgın ABD’nin büyük şehirlerini ve dünyanın diğer bölgelerini süpürdü.
1927’de sarıhumma virüsü izole edilen ilk insan virüsü oldu.
Sarı humma, 40-50 nm genişliğinde zarflı bir RNA virüsü olan sarı humma virüsünden (YFV), tip türlerden ve Flaviviriridae familyasından adaşından kaynaklanır. 1900 civarında Amerikalı doktor Walter Reed tarafından filtrelenmiş insan serumu ile bulaşabildiği ve sivrisinekler tarafından bulaştığı gösterilen ilk hastalıktı. Pozitif anlamda, tek iplikli RNA yaklaşık 10.862 nükleotit uzunluğundadır ve bir poliproteini kodlayan tek bir açık okuma çerçevesine sahiptir. Ev sahibi proteazlar bu poliproteini üç yapısal (C, prM, E) ve yedi yapısal olmayan proteine (NS1, NS2A, NS2B, NS3, NS4A, NS4B, NS5) ayırır; numaralandırma, genomdaki protein kodlama genlerinin düzenine karşılık gelir. Ev sahibi 5′-3′ eksonükleaz XRN1’in durması için minimum YFV 3’UTR bölgesi gereklidir. UTR, ekzonükleazı durdurmak için moleküler bir sinyal görevi gören ve subgenomik flavivirüs RNA (sfRNA) üretimi için tek viral gereksinim olan PKS3 psödoknot yapısını içerir. SfRNA’lar, viral genomun ekzonükleaz tarafından eksik bozulmasının bir sonucudur ve viral patojenite için önemlidir. Sarı humma hemorajik ateş grubuna aittir.
Virüsler, diğerlerinin yanı sıra monositleri, makrofajları, Schwann hücrelerini ve dendritik hücreleri enfekte eder. Spesifik reseptörler aracılığıyla hücre yüzeylerine bağlanırlar ve bir endozomal vezikül tarafından alınırlar. Endozomun içinde, azalan pH, endozomal membranın virüs zarfıyla kaynaşmasını indükler. Kapsid sitosole girer, bozur ve genomu serbest bırakır. Reseptör bağlanmasının yanı sıra membran füzyonu, düşük pH’da konformasyonunu değiştiren ve 90 homodimerin 60 homotrimere yeniden düzenlenmesine neden olan E proteini tarafından katalize edilir.
Ev sahibi hücreye girdikten sonra, viral genom kaba endoplazmik retikulumda (ER) ve sözde vezikül paketlerinde çoğaltılır. İlk başta, ER içinde virüs parçacığının olgunlaşmamış bir formu üretilir, M-proteini henüz olgun formuna ayrılmamıştır, bu nedenle öncü M (prM) olarak gösterilir ve E proteini ile bir kompleks oluşturur. Olgunlaşmamış parçacıklar, prM’yi M’ye ayıran konak proteini furin tarafından Golgi aparatında işlenir. Bu, artık olgun, bulaşıcı virion’daki yerini alabilen E’yi kompleksten serbest bırakır.