Kienböck hastalığı hangisinin aseptik nekrozudur?
A) Femur başı (Perthes Hastalığı)
B) İkinci metatars (Freiberg Hastalığı)
C) Naviküler kemik (Köhler Hastalığı)
D) Kalkaneus (Sever Hastalığı)
E) Lunat kemik
Doğru Cevap: E
El bileği karpal kemiklerinden Os Lunatum‘un kanlanmasının bozulması sonucu gelişen avasküler (aseptik) nekrozdur.
Risk Faktörleri; Genellikle “Negatif Ulnar Varyans” (ulnanın radiustan kısa olması) **** ile ilişkilendirilir; bu durum lunat kemik üzerine binen yükü artırır.
Belirtiler: El bileğinde ağrı, hareket kısıtlılığı ve kavrama gücünde azalma görülür.
Kienböck hastalığı (Lunatomalazi) lunatumun avasküler nekrozu ile seyreden, el bilek ekleminde ilerleyici ağrı ve fonksiyon kaybına neden olan bir tablodur. Kienböck hastalığının tedavisinin planlanması ulnar varyans, hastalığın evresi, artroz bulgularının varlığı veya yokluğu ve hastanın yaşı ya da beklentileri gibi hastaya bağlı faktörlere bağlıdır. Radyolojik görünüm çoğunlukla klinik ile uyumlu olmamasına rağmen birkaç farklı cerrahi tedavi yöntemi tanımlanmıştır.
Hastalığın erken evrelerinde eklem yüzlerinin dengelenmesi, tekrar kanlanmanın sağlanması, karpal kemikler arası artrodezler, kısmi ya da tam kapitatum kısaltma gibi dekompresyon uygulamaları tanımlanmıştır.
Hastalığın geç evrelerinde denervasyonlar, üst dizi karpektomisi veya el bilek eklem artrodezi gibi kurtarıcı uygulamalar tedavide yardımcı yöntemlerdir
Proximal: A=Scaphoid, B=Lunate, C=Triquetral, D=Pisiform
Distal: E=Trapezium, F=Trapezoid, G=Capitate, H=Hamate
Kienböck hastalığı (Lunatomalazi), Lunatumun ilerleyici osteonekrozudur. İlk olarak Peste tarafından 1843 yılında kadavralarda tanımlanmıştır. Ancak 1910 yılında radyolojik özelliklerini ilk kez tanımlayan Avusturyalı radyolog Robert Kienböck’ün adıyla anılagelmiştir.
Yüz yıl önce tanımlanmış olmasına rağmen hastalığın nedeninin kesin olarak ortaya konamamış olması ve tanımlanmış çeşitli tedavi yöntemlerine rağmen, yeterli uzun dönem karşılaştırmalı çalışmalar olmaması nedeniyle tanı ve tedavi sürecinde hem hasta hem de hekim açısından ciddi zorluklarla karşılaşılmaktadır.
Lunatumun hastalık sürecinde fragmentasyonu ve çökmesi histolojik olarak osteonekroza ikincil olarak ortaya çıkmaktadır. Etyoloji mekanik, vasküler ve travmatik olmak üzere üç ana başlıkta değerlendirilebilir. Son yıllarda bölgesel vasküler ve anatomik nedenler ön planda düşünülmektedir. Hulten, 1928 yılında 23 Kienböck hastasında yaptığı çalışmada %78 oranında negatif ulnar varyans saptamış ve bunu genel nüfusla karşılaştırdığında sadece %23 oranında gözlendiğini tespit etmiştir. Bu bulgudan yola çıkarak distal radio-ulnar eklemde ulnanın kısa olmasından dolayı, radio-lunat eklem üzerinden daha fazla yük aktarıldığını, lunatumun kapitatum ve radius arasında olması gerekenden daha fazla yüke maruz kaldığını, sonuçta tekrarlayan mikrokırık gelişimine bağlı olarak Kienböck hastalığı oluşma riskinin arttığını bildirmiştir. Yapılan çalışmalarda Ulnar varyans ve kısmen azalmış radial inklinasyonun Kienböck hastalığının oluşmasındaki etkileri gösterilmiştir.
Lichtman evrelemesi
Evre I Direkt grafiler normal, manyetik rezonans görüntülemede azalmış intensite
Evre II Direkt grafide lunatumda skleroz (+), yükseklik kaybı (–) Evre IIIA Lunatumun eklem yüzünde çökme (+), karpal dizilim ve yükseklik normal
Evre IIIB Evre IIIA + Kapitatumun proksimale migrasyonu, skafoid kemik fleksiyonu, skafolunat açı >60°, karpal yükseklikte azalma (+)
Evre IV Lunatumun eklem yüzünde çökme, midkarpal ve radiokarpal artroz