Batı Nil virüsünün (WNV) yayılmasının başlıca yöntemi dişi sivrisinektir. Avrupa’da, kediler Batı Nil virüsü için konakçı olarak tanımlanmıştır . Önemli sivrisinek vektörleri bölgeye göre değişir; Amerika Birleşik Devletleri’nde Culex pipiens (Doğu Amerika Birleşik Devletleri ve Amerika Birleşik Devletleri’nin 36–39°K kuzeyindeki kentsel ve yerleşim alanları), Culex tarsalis (Ortabatı ve Batı) ve Culex quinquefasciatus (Güneydoğu) ana vektör türleridir. Avrupa’da Culex pipiens ana vektördür. WNV ile en sık enfekte olan sivrisinek türleri öncelikle kuşlarla beslenir. Farklı sivrisinek türleri farklı omurgalı konakçılardan kan emer . Sivrisinekler daha fazla seçicilik göstererek farklı kuş türlerine tercih gösterir . Amerika Birleşik Devletleri’nde WNV sivrisinek vektörleri öncelikli olarak Corvidae ve pamukçuk ailesinin üyeleriyle beslenir . Bu aileler içinde tercih edilen türler arasında Amerikan kargası , bir kargagiller ve Amerikan kızılgerdanı ( Turdus migratorius ) bulunur. Bazı kuş türleri enfekte olduktan sonra enfeksiyonu ısıran sivrisineklere bulaştırmak için yeterli viral seviyeler (>~10 4.2 log PFU/ml; ) geliştirirler ve bu sivrisineklerin de diğer kuşları enfekte etmesiyle sonuçlanır. WNV’den ölen kuşlarda ölüm genellikle 4 ila 6 gün sonra gerçekleşir. Memelilerde ve çeşitli kuş türlerinde virüs kolayca çoğalmaz ve bu nedenle enfeksiyon sırasında yüksek viremi geliştirmez . Bu tür konakçıları ısıran sivrisineklerin enfekte olmak için yeterli virüs yutmadıklarına inanılmaktadır ve bu da onları sözde çıkmaz konakçılar yapar . Konakçıların farklı bulaşıcılığı sonucunda sivrisineklerin beslenme düzenleri WNV bulaşmasında önemli bir rol oynar ve bir tür içinde bile kısmen genetik olarak kontrol edilirler.  Başlangıçta, doğrudan insandan insana bulaşmanın yalnızca laboratuvar ortamı gibi mesleki maruziyet veya enfekte kana konjonktival maruziyet yoluyla gerçekleştiğine inanılıyordu. ABD’deki salgın, kan nakli, organ nakli, rahim içi maruziyet ve emzirme yoluyla ek bulaşma yöntemlerini tanımladı. 2003’ten beri, ABD’deki kan bankaları bağışçıları arasında rutin olarak virüs taraması yapıyor. Önlem amaçlı olarak, İngiltere Ulusal Kan Servisi başlangıçta ABD, Kanada veya İtalya’nın kuzeydoğu eyaletlerine bir ziyaretten sonraki 28 gün içinde bağış yapan bağışçılarda bu hastalık için bir test yaptı ve İskoç Ulusal Kan Transfüzyon Servisi , olası bağışçılardan Kuzey Amerika veya İtalya’nın kuzeydoğu eyaletlerinden döndükten sonra bağış yapmadan önce 28 gün beklemelerini istiyor. Ayrıca, virüsün hamilelik veya emzirme döneminde anneden çocuğa bulaştığına dair raporlar da var ya da laboratuvarda virüse maruz kalındığı bildiriliyor; ancak bunlar nadir görülen vakalar ve kesin olarak doğrulanmadı.  Son zamanlarda, sivrisinek tükürüğünün WNV hastalığının seyrini etkileme potansiyeli gösterildi. Sivrisinekler kan alırken tükürüklerini deriye aşılarlar. Sivrisinek tükürüğü, esas olarak proteinler olmak üzere salgılanan moleküllerin farmakolojik bir kokteylidir ve damar daralmasını, kan pıhtılaşmasını , trombosit agregasyonunu , iltihabı ve bağışıklığı etkileyebilir . Bağışıklık yanıtını , bir virüs için avantajlı olabilecek şekilde açıkça değiştirir . Çalışmalar, bunun erken virüs enfeksiyonu sırasında bağışıklık yanıtını özel olarak düzenleyebileceğini göstermiştir ve sivrisinek beslenmesi WNV enfeksiyonunu şiddetlendirerek daha yüksek viremiye ve daha şiddetli hastalık biçimlerine yol açabilir.