- Biyorezorbe iskele (BRS), daralmış koroner arteri açmak ve belirli bir süre açık tutmak amacıyla geliştirilmiştir.
- Amaç, damar iyileştikten sonra implantın zaman içinde vücut tarafından parçalanıp kaybolmasıdır.
- Böylece teorik olarak:
- Damarın doğal vazomotor fonksiyonu geri dönebilir.
- Kalıcı metal implant bulunmaz.
- Gelecekte aynı damara cerrahi veya yeniden girişim daha kolay olabilir.
- BT ve MR görüntülemesinde metal artefaktı oluşmaz.
Bu nedenle “leave nothing behind (geride hiçbir şey bırakmamak)” konsepti girişimsel kardiyolojinin önemli araştırma alanlarından biridir.
- İlk nesil PLLA bazlı biyorezorbe stentlerde rezorpsiyon genellikle yaklaşık 3 yıl, bazen 4–5 yıl sürebilir.
- Yeni magnezyum esaslı iskelelerde bu süre daha kısadır (yaklaşık 12 ay civarı yapısal destek).
Dolayısıyla tek bir süre vermek doğru değildir
İlk nesil PLLA (Poly-L-Lactic Acid; poli-L-laktik asit) bazlı biyorezorbe stentler, koroner arter hastalığında “geride kalıcı implant bırakmama” hedefiyle geliştirilen ilk ticari biyorezorbe iskelelerdir. En bilinen örneği Absorb BVS’dir.
Yapısı
İlk nesil PLLA stentler üç temel bileşenden oluşuyordu:
- İskelet (scaffold): PLLA (Poly-L-Lactic Acid)
- İlaç kaplaması: PDLLA (Poly-D,L-Lactic Acid)
- İlaç: Everolimus (neointimal hiperplaziyi azaltmak için)
PLLA, ortopedide kullanılan eriyebilen dikiş materyalleriyle benzer biyouyumlu bir polimerdir. Zaman içinde hidrolizle laktik aside, ardından karbondioksit ve suya metabolize olur.