Normal bağışıklık tepkisinin bir parçası olan B lenfositleri (B hücreleri), sistemik lupus eritematozus gibi otoimmün hastalıklarda görülen aşırı agresif tepkiden de sorumludur . B hücreleri kemik iliğinde gelişir ve ikincil lenfoid organlarda ve bağırsakta çevresel olarak olgunlaşmaya devam eder. Otoimmün B hücreleri vücudun kendi dokularına saldırdığında, normalde hücre intiharı ( apoptoz ) ile yok edilirler. Araştırmacılar, sistemik lupus eritematozusun, otoimmün B hücreleri çoğaldığında ve hayatta kalma faktörleri onları hücre intiharından koruduğunda ortaya çıktığını teorize ediyorlar.
B-hücresi aktive edici faktör (BAFF), B-lenfosit uyarıcısı (BLyS) olarak da adlandırılır, B hücrelerinin gelişimi ve hayatta kalması için gereklidir. Sistemik lupus eritematozus hastalarında, BAFF aşırı ifade edilir ve bu da otoimmün B hücresi çoğalmasına ve hayatta kalmasına neden olabilir. Belimumab, BAFF’a bağlanır ve B hücrelerine bağlanmasını önler. BAFF olmadan, B hücreleri intihar eder ve artık sistemik lupus eritematozusun otoimmün hasarına katkıda bulunmaz.
BAFF çeşitli hücreler tarafından salgılanır: monositler ve makrofajlar ; kemik iliği stromal hücreleri ; belirli glioblastomalardaki astrositler ; romatoid artritteki sinoviyositler ; ve Sjögren sendromundaki tükürük epitel hücreleri . B lenfositlerindeki üç membran reseptörüyle etkileşime girer:
1-BAFF-R (BAFF reseptörü)
2-BCMA (B hücresi olgunlaşma antijeni)
3-TACI (transmembran aktivatörü ve kalsiyum modülatörü ve siklofilin ligand etkileşimcisi)
BAFF, B hücrelerindeki BAFF-R ve BCMA’ya bağlandığında, bir hayatta kalma faktörü olan Bcl-2 düzeyleri artar. Üç BAFF reseptörü de uyarıldığında, hücre çoğalmasına ve farklılaşmasına katkıda bulunan NF kappa B düzeyleri çekirdekte artar .
BAFF’a benzer bir diğer B hücresi aktivatörü APRIL’dir ( Bir çoğalma indükleyici ligand ) ancak APRIL yalnızca BCMA ve TACI’yi aktive eder, BAFF-R’yi aktive etmez.
Belimumab dolaşımdaki B hücrelerinin sayısını azaltır, ancak anti-CD20 monoklonal antikorları sayıyı daha da azaltır. Belimumab’ın öncelikle dolaşımdaki çözünür BAFF’a bağlanması ve bu nedenle bu IgG1 tipi antikordan beklenebilecek antikor bağımlı hücresel sitotoksisiteyi tetiklememesi mümkündür.