Opsoninler normalde plazma ve interstisyel sıvılarda bulunan proteinlerdir, ancak yaralanmaya yanıt olarak spesifik olmayan bir şekilde de oluşabilirler. Başlıca opsoninler şunlardır:
İmmünoglobulin G (IgG)
Tamamlayıcı kaskadın aktivasyonu sırasında oluşan C3b parçası
Mannoz bağlayıcı protein gibi kollektifler , doğal lektinler (karbonhidrat bağlayıcı proteinler) gibi davranırlar
C3b, C4b ve C1q, opsonizasyonu aracılık eden önemli tamamlayıcı proteinlerdir. Alternatif tamamlayıcı yolun bir parçası olarak, bir tamamlayıcı kaskadın kendiliğinden aktivasyonu, C3’ü bir antijenin yüzeyine bağlandığında opsonin görevi görebilen bir bileşen olan C3b’ye dönüştürür.
Antikorlar. Antikorlar, bir kilit ve anahtar gibi patojenlerin (antijenlerin) belirli kısımlarına uyan bağışıklık sisteminizin bir parçasıdır. İmmünoglobulin G (IgG) ve immünoglobulin M (IgM), aynı zamanda opsoninler olarak çalışan antikorlardır
——————————-
Opsoninler iki tip bağışıklık sistemiyle ilişkilidir : adaptif bağışıklık sistemi ve doğuştan gelen bağışıklık sistemi .
1-Uyarlanabilir-“Adaptive” Opsoninler
Antikor aracılı opsonizasyon. Fagositik hücrelerdeki FcR, antikorun Fc bölgesini tanır.
Antikorlar B hücreleri tarafından sentezlenir ve spesifik antijenik epitopların tanınmasına yanıt olarak salgılanır ve yalnızca antijen üzerindeki spesifik epitoplara (bölgelere) bağlanır. Bunlar adaptif opsonizasyon yolunu oluşturur ve iki parçadan oluşur: antijen bağlanma bölgesi (Fab bölgesi) ve parça kristalleştirilebilir bölge (Fc bölgesi). Fab bölgesi, bir bakteriyel yüzey proteininin spesifik bir bölgesi gibi, bir antijen üzerindeki spesifik bir epitopa bağlanabilir. IgG’nin Fc bölgesi, doğal öldürücü hücreler ve diğer efektör hücreler üzerindeki Fc Reseptörü (FcR) tarafından tanınır ; IgG’nin antijene bağlanması, FcR’nin Fc bölgesine bağlanmasına ve litik ürünlerin salınması yoluyla patojene saldırı başlatmasına izin veren bir konformasyonel değişikliğe neden olur. Antikorlar ayrıca tümör hücrelerini veya viral olarak enfekte olmuş hücreleri etiketleyebilir ve NK hücreleri FcR aracılığıyla yanıt verir; Bu süreç antikor bağımlı hücresel sitotoksisite (ADCC) olarak bilinir .
Hem IgM hem de IgG, tamamlayıcı protein C1q’nun antikorun Fc bölgesiyle ilişki kurmasına izin veren antijene bağlandıktan sonra konformasyonel değişime uğrar . C1q ilişkisi sonunda, her ikisi de çoğu fagositte bulunan tamamlayıcı reseptör 1, 3 ve 4 ( CR1 , CR3 , CR4 ) tarafından tanınan tamamlayıcı C4b ve C3b’nin işe alınmasına yol açar . Bu şekilde, tamamlayıcı sistem adaptif bağışıklık tepkisine katılır.
C3b tarafından opsonizasyon. CR1, antijen üzerine biriken C3b’yi tanır
C3’ün bir bölünme ürünü olan C3d, patojenle ilişkili moleküler desenleri ( PAMP’ler ) tanır ve molekülleri B hücrelerindeki CR2 reseptörüne opsonize edebilir . Bu , B hücresi reseptörü aracılığıyla B hücresi aktivasyonu için gerekli etkileşim eşiğini düşürür ve adaptif yanıtın aktivasyonuna yardımcı olur.
2-Doğuştan-“Innate” opsoninler
Tamamlayıcı sistem, adaptif bağışıklık tepkisinden bağımsız olarak, adaptif bağışıklık gerekli olmadan önce patojeni opsonize edebilir. Doğuştan gelen opsonizasyonda yer alan tamamlayıcı proteinler arasında C4b, C3b ve iC3b bulunur . Tamamlayıcı aktivasyonun alternatif yolunda, dolaşımdaki C3b, gram negatif bakterilerdeki lipopolisakkaritler gibi belirli PAMP’lere sahip antijenlere doğrudan biriktirilir . C3b, fagositler üzerindeki CR1 tarafından tanınır. iC3b, apoptotik hücrelere ve gövdelere bağlanır ve fagositler üzerindeki CR3 ve CR4 ile etkileşim yoluyla, inflamasyon yollarını başlatmadan ölü hücrelerin ve kalıntıların temizlenmesini kolaylaştırır .
Mannoz bağlayıcı lektinler veya ficolinler, pentraksinler ve kollektinlerle birlikte , bakteri , mantar , virüs ve parazitlerin hücre zarlarında ifade edilen belirli karbonhidrat tiplerini tanıyabilir ve tamamlayıcı sistemi ve fagositik hücreleri aktive ederek opsonin gibi davranabilir