Griscelli sendromu, genellikle erken çocukluk döneminde ölüme neden olan immün yetmezlikli albinizm ( hipopigmentasyon ) ile karakterize nadir görülen otozomal resesif bir hastalıktır . Araştırmacılar, farklı belirti ve semptomlarla karakterize edilen bozukluk formunun üç farklı sınıflandırmasını geliştirdiler. Tip 1 Griscelli sendromu, saç ve ciltte belirgin renk değişikliği ile birlikte ciddi beyin fonksiyonu sorunları ile ilişkilidir. Tip 2 Griscelli sendromunda, cilt ve saçta hipopigmentasyona ek olarak bağışıklık sistemi anormallikleri görülür. Son olarak, tip 3 yalnızca cilt ve saçta hipopigmentasyondan etkilenenler olarak görülür. Bu tip, bağışıklık yetersizlikleri veya nörolojik anormalliklerle ilişkili değildir.
Belirtiler ve semptomlar
Griscelli sendromu, sık görülen piyojenik enfeksiyon, karaciğer ve dalağın büyümesi , düşük kan nötrofil seviyesi , düşük kan trombosit seviyesi ve immün yetmezlik ile karakterize hipopigmentasyon ile tanımlanır. Çok sıklıkla doğal öldürücü hücre aktivitesinin bozulması, gecikmiş tip aşırı duyarlılığın olmaması ve antijenik meydan okumaya karşı zayıf hücre çoğalma yanıtı da vardır. Bu, her biri farklı ek etkilere sahip olan ve üç tip sendromla sonuçlanan üç farklı genin kaybından kaynaklanabilir. Kalıtımı otozomal resesiftir.
Bu sendromda saçın incelenmesi yararlı olabilir. Işık mikroskobu altında, bu saçlar esas olarak medulla yakınında dağılmış daha büyük ve düzensiz melanin granülleri sergiler. Polarize ışık mikroskobu altında, saçlar monoton bir şekilde beyaz görünür.
Grescelli sendromunun üç ana türü vardır: Tip 1, Tip 2 ve Tip 3. Tipten bağımsız olarak, Griscelli sendromu olan kişilerde hipopigmente cilt ve açık, gümüş-gri saçlar bulunur.
Griscelli sendromu tip 1 olan kişilerde beyin fonksiyonu ile ilgili ciddi sorunlar vardır ve bunlar tipik olarak gecikmiş gelişim, zihinsel engellilik, nöbetler, hipotoni ve göz ve görme anormallikleri ile karakterizedir.
Griscelli sendromu tip 2 olan kişilerde bağışıklık sistemi anormallikleri vardır ve tekrarlayan enfeksiyonlara karşı hassastırlar; organlara ve vücut dokularına zarar verebilen hemofagositik lenfohistiyositoz geliştirirler .
Griscelli sendromu tip 3 olan kişilerde yalnızca temel açık cilt ve saç rengi anormallikleri vardır.
Patofizyoloji
Melanositlerde, melanozomlar ( melanin pigmentini içeren veziküller ) mikrotübüller üzerinde taşınır . Daha sonra Slac2-a ve miyozin Va’yı toplayan Rab27 A tarafından bağlanırlar . Bu kompleks daha sonra melanozomları mikrotübüllerden aktin filamentlerine aktarır. Bu aktarım, melanozomların perinükleer alandan hücre çevresine taşınması için gereklidir. Bu proteinlerden herhangi birinin kaybı melanozom taşınmasını kesintiye uğratır ve hipopigmentasyona neden olur.
Ancak, bu üç protein diğer hücrelerde birlikte çalışmaz ve RAB27A efektörleri ‘karışıp eşleşebilir’. Örneğin, Rab27’nin nakavt edilmesi hipopigmentasyona neden olur, ancak sitotoksik T hücrelerinde sitotoksik öldürme aktivitesindeki eksiklikler nedeniyle immün yetmezliğe de neden olur (bu da vezikül taşımacılığına da bağlıdır ). Miyozin Va’nın nakavt edilmesi immün yetmezliğe neden olmazken, nöral defektlere neden olur. Rab27A eksikliği olan çocuklarda bazı nöral problemler (yani beyin hasarı) görülebilmesine rağmen, bunun doğrudan Rab27A eksikliğinden değil, bağışıklık problemlerinin ikincil bir etkisi olduğu düşünülmektedir. Munc13-4, Griscelli sendromunda kanama belirtilerine neden olmadaki rolüne dayanarak da dikkat çekmiştir. Munc13-4, Rab27a ile etkileşimleri yoluyla trombositlerden yoğun granül salınımı için önemli görünmektedir. Mutasyona uğramış Rab27a’nın Munc13-4 ile etkileşimi, tip 2 Griscelli sendromunda kanamaya neden olur.
Tanı
Türler
Griscelli sendromu, melanozom taşınmasının bir bozukluğudur ve birkaç türe ayrılır:
Griscelli sendromu tip 1 (Elejalde sendromu) MYO5A
Griscelli sendromu tip 2 (Bağışıklık yetersizliği olan kısmi albinizm) RAB27A
Griscelli sendromu tip 3 MLF
Yönetim ve tedavi, kişinin tanısının konulduğu sendrom türüne bağlıdır. Bununla birlikte, uzun vadeli sağ kalım prognozu nispeten zayıftır. Tip 2, hemen hızlandırılmış tedavi olmaksızın genellikle 1 ila 4 yıl içinde hızla ölümcüldür. Kemoterapi remisyonlara ulaşmıştır ancak bazen birincil hastalığın tedavisi için etkisizdir ve nüksleri kontrol edemeyebilir. Allojenik kemik iliği nakli (BMT), bu hastalıkta bilinen tek küratif tedavidir. İnsanın şiddetli nörolojik bozukluğu ve gecikmiş gelişimi zamanla düzelmez.
Hızlandırılmış faz sırasında, belirti ve semptomları kontrol etmek için immünosüpresifler kullanılabilir. 1976’daki keşfinden bu yana, modern literatürde yalnızca 40 alıntı bulunmuştur. Hastaları tedavi etmek için, akut bakteriyel enfeksiyonlar ve profilaktik antibiyotikler için her zaman agresif tedavi stratejisi yaklaşımı benimsenmelidir. Bu, olası etkileri en aza indirmeye ve yaşam beklentisini uzatmaya yardımcı olur.