1-Hutchinson-Gilford progeria sendromu – Joseph sendromu
Belirli bir laminopati , erken yaşlanma ile karakterize edilen Hutchinson-Gilford progeria sendromudur (HGPS). Bu durumdan etkilenen kişiler doğumda normal görünürler ancak geliştikçe saç dökülmesi, zayıflık, eklem anormallikleri ve zayıf motor becerileri gibi erken yaşlanma belirtileri gösterirler. Ayrıca, genellikle yaşlı kişilerde görülen ateroskleroz ve yüksek tansiyon gibi sağlık sorunları çok daha genç yaşlarda ortaya çıkar. HGPS’li kişiler genellikle erken ergenliklerinde, genellikle kalp krizi veya felçten sonra ölürler.
HGPS , lamin A’yı kodlayan LMNA genindeki bir nokta mutasyonu nedeniyle oluşur . Genetik değişiklik, çok daha kısa olan ve bir çinko metalloproteaz için ayrılma bölgesinden yoksun olan mutasyona uğramış bir prelamin A formu oluşturan alternatif bir ekleme neden olur. Prelamin A, translasyon sonrası modifikasyonlar sırasında düzgün bir şekilde işlenemediğinden , lipid modifikasyonunu (farnesillenme) korur ve iç nükleer zarda kalır. Bu, çekirdeğin mekanik stabilitesini bozar, daha yüksek bir hücre ölümü oranına ve dolayısıyla daha yüksek bir yaşlanma oranına neden olur. Mevcut çalışmalar, HGPS’li hastaları tedavi etmek için prelamin A’nın translasyon sonrası modifikasyonu sırasında farnesil bağlanmasının engellenip engellenemeyeceğini görmek için farnesil transferaz inhibitörlerinin (FTI’ler) etkilerini araştırmaktadır
Progeria, Hutchinson-Gilford sendromu veya Hutchinson-Gilford progeroid sendromu (HGPS) olarak da bilinen belirli bir progeroid sendromu türüdür . Progeria’ya neden olan tek bir gen mutasyonudur . Lamin A ( LMNA ) olarak bilinen etkilenen gen , hücre çekirdeğini bir arada tutmak için gerekli olan bir proteini yapar . Bu gen mutasyona uğradığında, progerin adı verilen anormal bir lamin A proteini formu üretilir. Progeroid sendromları, bireylerin normalden daha hızlı yaşlanmasına ve gerçekte olduklarından daha yaşlı görünmelerine neden olan bir grup hastalıktır. Progeria ile doğan kişiler genellikle onlu yaşların ortalarına veya sonlarına veya yirmili yaşların başına kadar yaşarlar. Genellikle ergenliğe kadar ciddi kardiyovasküler komplikasyonlar gelişir ve daha sonra ölüme neden olur.
2-Lamin A/C kalp hastalığı
Bazı laminopatiler kalp kasını etkiler . Bu mutasyonlar, görünürde hiçbir etki olmamasından kalp yetmezliğine yol açan şiddetli dilate kardiyomiyopatiye kadar uzanan bir yelpazede kalp hastalığı oluşturur . Laminopatiler sıklıkla, sinüs düğümü disfonksiyonu ve atrioventriküler blok gibi anormal derecede yavaş kalp ritimleri ve ventriküler taşikardi gibi anormal derecede hızlı kalp ritimleri dahil olmak üzere hastalık sürecinin erken bir aşamasında kalp ritmi sorunlarına neden olur . Sonuç olarak, Lamin A/C kalp hastalığı olanlar genellikle ilaç tedavisine ek olarak kalp pilleri veya implante edilebilir defibrilatörlerle tedavi edilir.
İdiyopatik dilate kardiyomiyopatiler geçtiğimiz on yıllar boyunca en sık rastlanan kalıtsal kardiyomiyopatilerden biri haline gelmiştir. Birinci derece akrabaların genetik taraması, vakaların % 30-50’sinin ailesel bir kökene sahip olduğunu ortaya çıkarmıştır.
Ailesel dilate kardiyomiyopatiler aşırı genetik heterojenite ile karakterizedir. Hastalar ve birinci dereceden aile üyeleri için klinik taramalar için 12-derivasyonlu elektrokardiyogram ve transtorasik ekokardiyografi önerilmektedir. Genetik teknolojiler bu hastalığın klinik yönetimi için temel haline gelmiştir. Yeni nesil sıralama yöntemlerinde (NGS), hastalıkla ilgili genleri tanımlamak için geniş panellerden oluşmuş uygun genetik testleri kullanmaktadır.
Son zamanlarda, speckle-tracking, strain ve strain oranı veya manyetik rezonans gibi yeni görüntüleme yöntemleri ve non-coding RNA’lar gibi dolaşan biyobelirteçler, klinik uygulamalarda kardiyologlara yardımcı olacak potansiyel stratejiler olarak ortaya çıkmıştır.
Ailesel dilate kardiyomiyopatinin değerlendirilmesinde ve test edilmesinde görüntüleme, genetik ve kan temelli teknikler birlikte düşünülmelidir.