En küçük enterik bakteridir.
Bazı suçları kırmızı koloniler yaparlar.
Fırsatçı nosokomiyal enfeksiyonlardan sorumludur. Çoğunlukla antibiyotiklere dirençlidir.
Yoğun bakımlarda nebulazitörlerde üreyerek Serratia pnömoni salgınları görülür
Biyolojik savaş testlerindeki rolü
1950’lere kadar, S. marcescens’in patojenik olmayan bir ” saprofit ” olduğuna yanlış bir şekilde inanılıyordu ve kırmızımsı rengi okul deneylerinde enfeksiyonları izlemek için kullanılıyordu. Soğuk Savaş sırasında, ABD ordusu tarafından biyolojik savaş testlerinde simüle edici olarak kullanıldı ve o sırada silah haline getirilen tularemia bakterisinin yerine saha testlerinde incelendi .
26 ve 27 Eylül 1950’de, ABD Donanması, S. marcescens ile doldurulmuş balonların serbest bırakılıp Kaliforniya’daki San Francisco Körfez Bölgesi’ndeki kentsel alanlar üzerinde patlatıldığı ” Operasyon Deniz Spreyi ” adlı gizli bir deney gerçekleştirdi . Donanma daha sonra bakterilerin zararsız olduğunu iddia etse de, 29 Eylül’den itibaren yerel bir hastanedeki 11 hastada çok nadir görülen ciddi idrar yolu enfeksiyonları gelişti.
Kirlenmiş enjeksiyonlar
2008’in başlarında, ABD Gıda ve İlaç Dairesi, Önceden Doldurulmuş Heparin Kilitli Yıkama Solüsyonu USP’nin bir partisinin ülke çapında geri çağrılmasını yayınladı . Heparin IV yıkama şırıngalarının S. marcescens ile kirlenmiş olduğu bulundu ve bu da hasta enfeksiyonlarına yol açtı. Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri, bu ürünün açılmamış birkaç şırıngasından S. marcescens’in büyüdüğünü doğruladı .
Yeraltı suyu akış takibi
Agar plakalarında düzgün, iyi renkli çimenlerde yetiştirilebilme kabiliyeti ve S. marscecens’e özgü bir fajın varlığı nedeniyle, karst kireçtaşı sistemlerindeki su akışlarını izlemek için kullanılmıştır . Bilinen miktarda faj, karst su sistemindeki sabit bir noktaya enjekte edilir ve ilgi duyulan dış akışlar, sabit zaman aralıklarında geleneksel küçük hacimli örnekleme ile izlenir. Laboratuvarda, örnekler yetiştirilen S. marscecens çimenlerine dökülür ve inkübe edilir.
Tedavi
Antibiyotik direnci
Geleneksel olarak, S. marcescens enfeksiyonları sefepim, karbapenemler , aminoglikozid amikasin, gentamisin ve tobramisin ile tedavi edilmiştir. Ancak, son klinik veriler gentamisin ve tobramisinin etkinliğinin azaldığını, bunun da direncin artması ve tedavi seçeneklerinin daralması eğiliminin bir parçası olduğunu göstermiştir. Yaygın antibiyotiklere karşı bu dirençlerin gelişimi kısmen aşırı maruz kalma ve dirençli suşların seçimi yoluyla adaptif dirence bağlıdır, ancak S. marcescens’in ayrıca antibiyotik penetrasyonunu azaltabilen lipopolisakkarit modifikasyonları ve biyofilm üretimi yoluyla adaptif direnç gibi kaynaklardan kaynaklanan içsel direnci vardır
Biyofilm Oluşumunun Önlenmesi (Floretin-Phloretin)
Biyofilm oluşumu, S. marcescens’in ilaç direnci kazanmasının başlıca nedenlerinden biridir . Bu nedenle, S. marcescens’e karşı önlem , özellikle de çoğunluk algılamayı bozarak, onun sürecini bozarak daha kolay hale getirilebilir. “Elma ve armut gibi sulu meyvelerin kabuğunda/kabuğunda ve kök kabuğunda bol miktarda bulunan” floretin adı verilen belirli bir fenolik bileşik, bunun için etkili bir yöntemdir ve S. marcescens’in virülansını azaltır .
Floretin sadece biyofilmlerin yapısını bozmakla kalmaz, aynı zamanda hücre zarının zar geçirgenliğini sürdürmekten sorumlu kritik bir bileşeni olan etanolamin seviyesini de artırır. Etanolaminin artması zarın geçirgenliğini artırır. Bu nedenle değişen biyofilm yapısı ve artan zar geçirgenliği antibiyotiklerin biyofilm hücrelerine daha kolay girmesini sağlayarak yayılmayı engeller.
Phloretin, proteaz aktivitesini (süt ürünlerinin bozulmasından sorumludur), prodigiosin üretimini (konak enfeksiyonunda hayati bir rol oynayan bir virülans faktörü), EPS üretimini (çoğunluk algılama için kritik öneme sahiptir) ve yüzme ve sürü halinde hareket etme yeteneğini ( S. marcescens biyofilmlerinin bağlanması ve gelişimi için gereklidir ) baskılayarak S. marcescens’in virülans faktörlerini etkiler. Tüm bu etkiler biyofilm oluşumunu ve patojeniteyi azaltır.
Çalışmalar, floretinin Streptococcus mutans ve Escherichia coli gibi diğer bakterilerin biyofilm oluşumunu ve virülansını da engelleyebileceğini göstermiştir .
Biyofilmlerin Kaldırılması (Kloramfenikol)
Mevcut S. marcescens tedavilerinin etkinliğini inceleyen son çalışmalar, hem Kırmızı Küfün çeşitli antibiyotiklere karşı adaptif bağışıklık kazanma yeteneğini yineledi, hem de mevcut tedavilerden daha etkili olan yeni tedaviler için potansiyelleri gösterdi. Amerika Bulaşıcı Hastalıklar Derneği’ne göre, S. marcescens’in mevcut tedavi standardı, öncelikle kateterler ve diğer kapalı tüplerde olmak üzere, etkilenen bölgelerin içinde ve çevresinde çeşitli antibiyotik kimyasalları tutmayı içeren antibiyotik kilitleme terapisi (ALT) olarak bilinen bir işlemdir. (Böyle bir tedavi yöntemi, çeşitli biyofilm türleri veya diğer küf büyümeleriyle başa çıkmak için standarttır, ancak henüz ne in vivo ne de in vitro S. marcescens kolonilerinin büyümesiyle başa çıkmada kanıtlanmış bir etkinlik yoktur. Bu amaçla, Ray vd. tarafından gerçekleştirilen çalışma, S. marcescens’in antibiyotiklere direnç geliştirme potansiyelini göstermektedir . Koloniler, seftriakson, kanamisin ve gentamisin gibi çeşitli endüstriyel antimikrobiyal kimyasallarla, planktonik minimum inhibitör konsantrasyonundan birkaç büyüklük seviyesinde tedavi edildi, ancak koloniler kimyasalların yüksek konsantrasyonlarına rağmen büyümeye devam etti. Ancak, Ray ve diğerleri tarafından “tetrasiklin dirençli kolera gibi enfeksiyonları tedavi etmek için kullanılan son çare antibiyotik” olarak tanımlanan kloramfenikol ile tedavi edildiğinde , biyofilmler tedavi konsantrasyonunun birden fazla seviyesinde büyümede önemli azalmalar gösterdi