Goodpasture Sendromu burada tip 4 kollajenin alfa 3 zincirinin non-kollajenöz kısmına karşı otoantikor vardır. İlk bulgu genelde hemoptizidir.
RPGN’nin en sık sebebidir. Nekrozitan GN yapar tıpkı ikizi Wegener Granülomatozu gibi ama bunda C-ANCA +’dir.
Bazal membran’da aynı tutulumun olduğu ama akciğeri tutmayan formuna anti glomerüler bazal membran hastalığı denir.
Pulmoner Renal Sendrom ile karakterizedir.
Tip 4 kollajene karşı otoantikor gelişmesiyle oluşur.
Tip 4 kollajen bazal membranlarda bulunur.
Glomeruler bazal membrana karşı otoantikor (anti gbm) gelişmesiyle hematüri, ( anti gbm glomerulonefriti)
Alveoler bazal membrana karşı otoantikor gelişmesiyle hemoptizi görülür.
Genelde 20li yaşlardaki erkeklerde görülür.
Tipik olarak sigara içen genç erkek hastalığıdır. Sigaranın doğrudan sebep olduğu komplike böbrek akciğer hasarı yapar.
————————————————–
Anti-glomerüler bazal membran hastalığı olarak da bilinen Goodpasture sendromu (GPS) , antikorların akciğerler ve böbreklerdeki bazal membrana saldırarak akciğerlerden kanamaya, glomerülonefrite ve böbrek yetmezliğine yol açtığı nadir bir otoimmün hastalıktır
Tip IV kolajenin alfa-3 alt birimine saldırdığı düşünülmektedir , bu nedenle buna Goodpasture antijeni adı verilmektedir. Goodpasture sendromu hızla kalıcı akciğer ve böbrek hasarına neden olabilir ve sıklıkla ölümle sonuçlanabilir. Kortikosteroidler ve siklofosfamid gibi bağışıklık sistemini baskılayan ilaçlarla ve antikorların kandan uzaklaştırıldığı plazmaferezle tedavi edilir .
Hastalık ilk olarak 1919’da Vanderbilt Üniversitesi’nden Amerikalı patolog Ernest Goodpasture tarafından tanımlandı ve daha sonra onun onuruna isimlendirildi.
Anti- glomerüler bazal membran (GBM) antikorları öncelikle böbreklere ve akciğerlere saldırır, ancak eklem ağrıları ve ağrılarının yanı sıra halsizlik, kilo kaybı, yorgunluk, ateş ve titreme gibi genel semptomlar da yaygındır. [6] Bu duruma sahip olanların %60-80’inde hem akciğer hem de böbrek tutulumu yaşanmaktadır; %20-40’ında yalnızca böbrek tutulumu vardır ve %10’dan azında yalnızca akciğer tutulumu vardır. Böbrek semptomları genellikle idrarda kan , idrarda protein , uzuvlarda veya yüzde açıklanamayan şişlik , kanda yüksek miktarda üre ve yüksek tansiyonu içerir .
Akciğer semptomları genellikle böbrek semptomlarından önce ortaya çıkar ve genellikle şunları içerir: kanlı öksürük , göğüs ağrısı (genel vakaların %50’sinden azında), öksürük ve nefes darlığı . Fizik muayene sırasında Goodpasture sendromunu tanımlamak için kullanılabilecek diğer bazı belirti ve semptomlar arasında artan solunum hızı, siyanoz , raller, hepatosplenomegali ve hipertansiyon yer alır.
Kesin nedeni bilinmemekle birlikte GPS’e genetik yatkınlık, insan lökosit antijeni (HLA) sistemini, özellikle HLA-DR15’i içerir . Genetik duyarlılığa ek olarak, anti-glomerüler bazal membran (anti-GBM) antikorlarının alveolar kılcal damarlara erişmesine izin vermek için pulmoner damar sistemine başlangıçta çevresel bir hasar gereklidir . Böyle bir hakaretin örnekleri arasında şunlar yer alır: organik çözücülere (örn. kloroform ) veya hidrokarbonlara maruz kalma, tütün dumanına maruz kalma, enfeksiyon (örneğin influenza A ), kokain solunması, metal tozu solunması, bakteriyemi , sepsis , yüksek oksijenli ortamlar ve antilenfosit tedavileri (özellikle monoklonal antikorlarla ).
Kuru temizleme kimyasallarına ve paraquat herbisite maruz kalmanın da potansiyel hakaretler olduğu düşünülmektedir. GPS’de , anti-GBM antikorları üretilir ve kan dolaşımında dolaştırılır; akciğerleri ve böbrekleri kaplayan zarlara zarar vermenin yanı sıra kılcal damarlarını da hedef alır.
GPS , anti-GBM antikorlarının anormal plazma hücre üretiminden kaynaklanır . Bu anormal antikorların ana hedefi, çoğunlukla glomerüler ve alveoler kılcal damarların bazal membranlarında bulunan, bu durumun belirsiz spesifik semptomlarını açıklayan, tip 4 kolajenin alfa-3 zincirinin kolajen olmayan alanıdır.
Bu alfa-3 kollajen zincirlerinin özellikle glomerüler ve alveolar kılcal damarların bazal membranlarında tercih edilen hedeflemesi, epitopların daha yüksek düzeyde erişilebilir olması, alfa-3 kollajen birimlerinin daha büyük bir genişlemesi ve bu alfa-3 kollajen birimlerinin daha fazla genişlemesi ile açıklanabilir. 3 kollajen zinciri yapısal olarak hedefleme antikorları için daha yüksek erişilebilirlik sağlar. Bu antikorlar reaktif epitoplarını bazal membranlara bağlar ve kompleman kaskadını aktive ederek etiketli hücrelerin ölümüne yol açar.
En yüksek afiniteyi gösteren ve patojenik olan spesifik bir antikor ve epitop bağlanması, GP A antikorları ile kollajen olmayan alanın alfa 3 alt biriminin 17-31 kalıntıları olan EA olarak adlandırılan anti-GBM epitop bölgesi arasında meydana gelir. Tip IV kollajen. [Genellikle tip II aşırı duyarlılık reaksiyonu olarak kabul edilmesine rağmen, T hücreleri de suçlanmaktadır.
Pek çok başka hastalık durumun çeşitli belirtilerine neden olabileceğinden ve durumun kendisi nadir olduğundan, GPS tanısı genellikle zordur. Teşhise ulaşmanın en doğru yolu , anti-GBM antikorlarının varlığına yönelik bir numune elde etmek için en iyi çalışılan organ olduğundan, etkilenen dokuların, özellikle de böbreklerin biyopsi yoluyla test edilmesidir . Hastalıkta rol oynayan anti-GBM antikorlarının yanı sıra, etkilenenlerin yaklaşık üçte birinin kan dolaşımında sitoplazmik antinötrofilik antikorlar da bulunur ve bu antikorlar genellikle anti-GBM antikorlarından birkaç ay, hatta birkaç yıl önce ortaya çıkar. Hastalık ne kadar geç teşhis edilirse, etkilenen kişi için sonuç o kadar kötü olur.
Ek olarak, hastalıkla ilgili ciddi bir şüphe varsa, yanlış pozitiflerden kaçınmak için ELISA testi için serolojik testler genellikle kollajen IV’ün alfa3 NC1 alanı aranarak yapılır.
GPS tedavisinin temel dayanağı , etkilenen kişinin kanının bir santrifüj aracılığıyla gönderildiği ve çeşitli bileşenlerin ağırlığa göre ayrıldığı bir prosedür olan plazmaferezdir . Plazma , etkilenen kişinin akciğerlerine ve böbreklerine saldıran anti-GBM antikorlarını içerir ve filtrelenir. Kanın diğer kısımları ( kırmızı kan hücreleri , beyaz kan hücreleri ve trombositler ) geri dönüştürülür ve intravenöz olarak yeniden verilir . Hastalıktan etkilenen kişilerin çoğunun, böbreklere ve akciğerlere daha fazla zarar gelmesini önlemek amacıyla yeni anti-GBM antikorlarının oluşumunu önlemek için başta siklofosfamid , prednizon ve rituksimab olmak üzere bağışıklık baskılayıcı ilaçlarla tedavi edilmesi gerekir. Remisyonun sürdürülmesi için azatiyoprin gibi diğer daha az toksik immünosupresanlar kullanılabilir.
Tedaviyle beş yıllık hayatta kalma oranı >%80’dir ve etkilenen bireylerin %30’undan azı uzun süreli diyalize ihtiyaç duyar. Avustralya ve Yeni Zelanda’da yapılan bir çalışma, renal replasman tedavisi (diyaliz dahil) gerektiren hastalarda ortalama sağkalım süresinin 5,93 yıl olduğunu göstermiştir. Tedavi olmazsa, etkilenen hemen hemen her kişi ya ilerlemiş böbrek yetmezliğinden ya da akciğer kanamasından ölecektir.