Bukkofaringeal Membran, erken embriyonik gelişim sırasında (gastrulasyon sonrası), gelecekteki ağız boşluğunu (stomodaeum) ilkel bağırsaktan (foregut) ayıran, geçici bir yapıdır. Bu membran, normal gelişim sürecinde embriyonun yaklaşık dördüncü haftasında parçalanarak ortadan kalkar ve bu iki boşluğu birleştirir.
Bukkofaringeal Membran, erken embriyonik gelişim sırasında (gastrulasyon sonrası), gelecekteki ağız boşluğunu (stomodaeum) ilkel bağırsaktan (foregut) ayıran, geçici bir yapıdır. Bu membran, normal gelişim sürecinde embriyonun yaklaşık dördüncü haftasında parçalanarak ortadan kalkar ve bu iki boşluğu birleştirir.
Bukkofaringeal membran persistansı (kalıcı olması), bu zarın normal gelişim evresinde parçalanmaması sonucu ortaya çıkan son derece nadir bir konjenital (doğuştan) anomalidir.
1. Membran Persistansının Sonuçları
Membran parçalanmadığı zaman, temel olarak sindirim kanalının başlangıcında bir tıkanıklık (atresia) oluşur:
- Atrezi ve Tıkanıklık: Ağız boşluğu ile farenks (yutak) arasında sürekli bir bağlantı kurulamaz. Bu durum, yenidoğanlarda beslenme zorluklarına ve solunum yolu sorunlarına yol açabilir.
- Ağız ve Farenks Gelişimi: Ağız boşluğu, farenks ve ilgili yapıların normal gelişimi için membran parçalanması zorunludur. Kalıcılık, bu bölgelerin normal morfolojisini etkileyebilir.
2. Klinik Önemi
Bukkofaringeal membran persistansı, genellikle izole bir anomali olmaktan çok, daha geniş bir gelişim sendromunun veya sendromik olmayan, çoklu konjenital anomalilerin bir parçası olarak görülür.
- Sendromik İlişki: Persistans, bazen Pierre Robin Sekansı veya Velo-Kardiyo-Fasiyal Sendrom (22q11 Deletion Sendromu) gibi kraniyofasiyal (yüz ve kafa) anomalileri içeren sendromlarla ilişkilendirilebilir.
- Tanı ve Tedavi: Bu durumun tanısı doğum sonrası fiziksel muayene ve görüntüleme yöntemleriyle konulur. Tedavi, tıkanıklığı gidermek ve normal beslenme fonksiyonunu sağlamak için cerrahi müdahale gerektirir.
Bukkofaringeal membran persistansı, embriyolojinin erken dönemindeki hatalı bir sürecin, yenidoğanın anatomik ve fizyolojik işlevleri üzerindeki ciddi etkisini gösteren nadir bir örnektir.